மஞ்சுவும், சாமிநாதனும் ஒரு கால்குலேட்டரை வைத்துக் கொண்டு வட்டிக்கணக்குப் பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துப் போய்விட்டனர். ரூபாய் பதிமூன்று லட்சத்து ஐம்பதாயிரத்திற்கு பதினைந்து வருடத் தவணையில் பதினெட்டு சதவீதம் வட்டிக்கு மாதத்திற்கு எவ்வளவு ரூபாய் வருகிறது என்பதைத்தான் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். மஞ்சுவிற்கு ஒரு தொகை வந்தால், சாமிநாதனுக்கு வேறு ஒரு தொகை வருகிறது. விளைவு? வாய்த்தகராறு தான் மிச்சம். இரண்டு மூன்று நாட்களாக இரவில் படுக்கப் போகும் முன்பு இவர்களுக்கு இதே வேலையாகி விட்டதை உணர்ந்த சாமிநாதனின் அம்மா சிவகாமிக்கு மருமகள் மஞ்சு மீது எரிச்சல் வரவே, "ஏண்டா... சாமிநாதா நீங்க வீடு வாங்கறதுக்குள்ள நாமெல்லாம் ஒரு வழியா ஆயிடுவோம்னு நினைக்கிறேன். தினம் எனக்கு இந்த தலைவலி தாங்க முடியல... இந்த வயதான காலத்தில..."

     சிவகாமி இப்படி அலுத்துக் கொள்வதில் நியாயம் இருக்கத்தான் செய்தது.

     சாமிநாதன் ஐம்பது வயதாகியும் இன்னும் ப்ரமோஷன் ஏதுமில்லாமல் சாதாரண அரசாங்க அதிகாரியாகத்தான் இருக்கிறான். மஞ்சுவோ ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் கிளார்க். அவள் சம்பளம் மாதம் மூவாயிரத்தைத் தாண்டாது.

     எப்படியோ தங்கள் மகன் கண்ணனை அதிக மார்க்குகள் வாங்கியதால் குறைந்த செலவிலேயே இன்ஜினீயரிங் கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார்கள். ஒரே மகளான புவனாவும் ப்ளஸ் ஒன் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். கணவன், மனைவியின் மொத்த வருமானமே மாதச் செலவிற்கு சரியாகி விடுகிறது. கலர் கலர் பட்டுப் புடவைகளெல்லாம் மஞ்சுவின் கனவில்தான் வந்து போயின.

     ஏற்கனவே இருந்த சொந்த வீட்டையும் சாமிநாதனின் அப்பா அந்த காலத்தில் பட்ட கடன்களை அடைப்பதற்காக விற்றாகிவிட்டது. இப்போது திடீரென எப்படியாவது ஒரு சொந்த வீடு நமக்கு இருக்க வேண்டும் என்ற வெறியில், கிறுக்குப் பிடித்தவன் போல் கடந்த ஒரு வருடமாக எல்லா வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள் படி ஏறி இறங்கிய வண்ணமிருந்தான் சாமிநாதன். இதையெல்லாம் பார்த்து சிவகாமியும் கடவுளை வேண்டாத நாளில்லை.

     "அதில்லேம்மா... வீட்டோட விலை ரூபாய் பதிமூன்று லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் ஆகிறது. முதல்ல முணு லட்சம் கட்டச் சொல்றா... பாக்கித் தொகையை பதினைந்து வருடத் தவணையிலே திருப்பிச் செலுத்தணும். அதுக்கு வட்டியோட மாதம் மாதம் கிட்டத்தட்ட பதினைந்தாயிரம் போல் கட்றாப்ல வருது. கணக்குப் பார்த்தா கடைசியிலே வீட்டோட விலையை விட டபுள் மடங்காயிருது. அந்தக் கம்பெனி மானேஜர் வட்டியைக் குறைக்க முடியாதுங்கிறான்... அதனால மண்டையை போட்டுக் குடைஞ்சிக்கிட்டிருக்கோம்."

     "உங்களைப் பார்த்து சிரிக்கிறதா... அழறதான்னு தெரியலை... ஏதோ இரண்டு பேரும் சம்பாதிக்கிறேள். கொஞ்சம் நிம்மதியா சந்தோஷமா இருக்கோம். இது போதாதா? முதல்ல மூணு லட்சம் முன்பணமா கேட்கிறானே, அதுக்கு என்ன செய்யப் போறே? நாம யார்கிட்டே கேட்க முடியும்? நம்ம வீட்ல இருக்கிற நகைகளெல்லாம் கூட ஒன்றரை லட்சத்துக்கு மேல் தேறாது..."

     இதுக்கு மேலே அம்மாவை பேசவிடாத சாமிநாதன் "நான் என்னமோ... எப்படியோ... பணத்தை பிரட்டிடுவேன்... அதுக்கெல்லாம் எனக்கு நிறைய பிரெண்ட்ஸ் இருக்கா..."

     "சரி இருக்கட்டும்... மாசாமாசம் பதினைந்தாயிரம் கட்டணுமே அதுக்கு என்ன பண்ணுவே?"

     "நமக்குத்தான் அட்வான்ஸ் கொடுத்தவுடனேயே வீடு கொடுக்கிறான்லே... அதை வாடகைக்கு விட்டா மாதம் ஐயாயிரம் வருமே..."

     "சரி... பாக்கி பத்தாயிரம்?" விடவில்லை சிவகாமி.

     "அது... அது... எப்படியாவது கட்டத்தான் வேணும்."

     "உங்க இரண்டு பேரோட சம்பளமே மொத்தம் பதினாலாயிரத்தைத் தாண்டாதேடா... அதுல பத்தாயிரத்தைக் கொடுத்திட்டா மீதம் நாலாயிரம். அதுல வாடகைப் பணம் இரண்டாயிரம் போயிட்டா... பாக்கி இரண்டாயிரம் தான்... அதுல எப்படிடா நாம காலட்சேபம் பண்ண முடியும்? அதுவும் இப்ப இருக்கிற விலைவாசில..."

     அம்மாவிற்கு இவ்வளவு கணக்கெல்லாம் தெரிகிறதா? என்று ஆச்சரியத்தில் அசந்து போனான் சாமிநாதன்.

     தொடர்ந்தாள் சிவகாமி.

     "நமக்குத்தான் ஏற்கனவே வீடு இருக்கேடா..."

     "ஏம்மா... விளையாடறியா... அதைத்தான் வித்துத் தொலைச்சிட்டோமே."

     "அதில்லை..."

---

---

---

இணைய பக்க முகவரி:
http://www.chennailibrary.com/deivasigamani/story/ammamanasu.html

---

© 2006 சென்னைநூலகம்.காம்  பொறுப்பாகாமை அறிவிப்பு | ரகசிய காப்பு கொள்கை | உங்கள் கருத்துக்கள்