நான் அன்று ஒரு முழ நீளம் பெயர்கொண்ட - ஹோட்டல்காரர்களுக்கும் நாடகக்காரர்களுக்குந்தான் வாயில் நுழையாத பெயர் வைக்க நன்றாகத் தெரியுமே - ஹோட்டலுக்குச் சென்றேன்.

     உள்ளே எப்பொழுதும் போல் அமளி; கிளாஸ், ப்ளேட் மோதும் சப்தங்கள். 'அதைக் கொண்டுவா, இதைக் கொண்டுவா!' என்ற அதிகாரங்கள்; இடையிலே உல்லாச சம்பாஷணை; சிரிப்பு.

     போய் உட்கார்ந்தேன்.

     "ஸார், என்ன வேண்டும்?"

     "என்ன இருக்கிறது?" என்று ஏதோ யோசனையில் கேட்டு விட்டேன்.

     அவ்வளவுதான்! கடல்மடை திறந்ததுபோல் பக்ஷணப் பெயர்கள் செவித் தொளைகளைத் தகர்த்தன.

     "சரி, சரி, ஒரு ப்ளேட் பூரி கிழங்கு!" அது அவன் பட்டியலில் இல்லாதது. முகத்தில் ஏதாவது குறி தோன்ற வேண்டுமே! உள்ளே போகிறான்.

     "ஒரு ஐஸ் வாட்டர்!"

     "என்னப்பா, எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறது?"

     "என்ன கிருஷ்ணா, அவர் எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறது?"

     "இதோ வந்துவிட்டது, ஸார்!" என்று ஓர் அதிகாரக் குரல் கெஞ்சலில் முடிந்தது.

     "காப்பி இரண்டு கப்!"

     இவ்வளவுக்கும் இடையில் கிருஷ்ணன் ஒரு கையில் நான் கேட்டதும், மற்றதில் ஐஸ் வாட்டரும் எடுத்துவருகிறான்.

     "ஸேவரி (கார பக்ஷண வகை) எதாகிலும் கொண்டா!"

     "இதோ, ஸார்!"

     "பில்!"

     உடனே கையிலிருந்த பில் புஸ்தகத்தில் லேசாக எழுதி, மேஜையில் சிந்திய காப்பியில் ஒட்ட வைத்துவிட்டு, ஸேவரி எடுக்கப்போகிறான்.

     "ஒரு கூல் டிரிங்க்!"

     "ஐஸ்கிரீம்!"

     பேசாமல் உள்ளே போகிறான். முகத்தில் ஒரே குறி.

     அதற்குள் இன்னொரு கூட்டம் வருகிறது.

     "ஹாட்டாக என்ன இருக்கிறது?"

     "குஞ்சாலாடு, பாஸந்தி..."

     "ஸேவரியில்?"

---

---

---

இணைய பக்க முகவரி: http://www.chennailibrary.com/ppn/story/idhumishinyugam.html

---

© 2006 சென்னைநூலகம்.காம்  பொறுப்பாகாமை அறிவிப்பு | ரகசிய காப்பு கொள்கை | உங்கள் கருத்துக்கள்